Ετούτα εδώ τα γράμματα
σα πικραμύγδαλα να μοιάζουν
Για τη χαμένη άνοιξη μιλούν
και γι΄ άλλες πολλές που θα ΄ρθουν
Για τα χρόνια που περνούν
κλαδί αγριελιάς στου ρολογιού το τζάκι
Πρωτοκύβερνε Πελασγικέ
ιμερόφωνε
αλλοτινέ
τη γνώση
τη λευτεριά
την αγάπη
πώς ν΄ αφουγκραστείς;
Με τ΄ ακροδάχτυλα
του νου και της καρδιάς
προσμένεις
και γροικάς
για κόσμο
αφανέρωτο
μελίρρυτο
ατελεύτητο
πρωτόφαντο
σχιστολιθικό
Ο κόσμος κύρης σου
εχάθη
και γίνηκε άλλος κόσμος
Βασιλιάς ο Ρήγας σου
ο λαβωμένος
και Ρήγισσα η ορφάνια
Ταλαίφρων
πολυτλήμων ο καιρός
η χώρα η Ελλάδα σου γκαστρώθηκε
η Αρετούσα η μονάκριβη
σε ξένα χώματα λυτρώθηκε
Ακούσατε ακούσατε,
σ΄ Ανατολή και Δύση:
μη τη πατρίδα μου είδατε στολισμένη και λαμπρή;
Καθάρια σ΄ άγια ζήση;
Σε πέλαγα
στο λιόγερμα
εκεί να τη γυρέψεις
Πώς ν΄ αγναντέψεις της εποχής τη θάλασσα
μέσα στο ασκημάδι;
Μηδέ καθάρια
μηδέ και σ΄ άγια ζήση
μα στις φωνές μικρών παιδιών
στις φωνές των ποιητών
στο δάκρυ
όταν ανθίσει
.....................................................
Τρύφωνας Παπαλεωνίδας
......................................................
