Βλέποντας την άθλια εικόνα του τραμπούκου-γιατρού που βιαιοπράγησε εναντίον του υπουργού Γεωργιάδη, νομίμως εκλεγμένου εκπροσώπου της ελληνικής κυβέρνησης και θεσμικού φορέα της Δημοκρατίας, το μυαλό μου δεν γινόταν να μην πάει γι΄ άλλη μια φορά στον συγχωρεμένο πατέρα μου, εξίσου γιατρό. Δεν θα σταθώ στη προσφορά του πατέρα μου στο κοινωνικό σύνολο. Αυτή έχει καταγραφεί κι έχει πλήρως αποτιμηθεί και είμαι περήφανος που φέρω το επώνυμό του. Θα σταθώ στην εικόνα του. Θα σταθώ στη συμπεριφορά του σε αντιδιαστολή με τη θλιβερή εικόνα και συμπεριφορά του συγκεκριμένου " συναδέλφου " του πατρός μου. Η εικόνα είναι το σύμβολο. Και η συμπεριφορά, η πράξη είναι το νόημα και το καύσιμο.
Άλλες εποχές θα μου πείτε. Ε και; Τεράστια τα προβλήματα των υγειονομικών, θα μου πείτε, σε μισθούς κι εργασιακές συνθήκες θα μου πείτε. Ε και; Επειδή έζησα τους αγώνες, τη προσφορά και την αγωνία του πατρός μου στη διακονία του λειτουργήματός του για χρόνια ολόκληρα, λέω μετά λόγου γνώσεως οτι η εικόνα του πατρός μου ως ιατρού με την εικόνα του "συναδέλφου " ουδεμία σχέση έχουν. Η άβυσσος είναι πολύ μικρή ως έννοια για να περιγράψει την απόσταση που χωρίζει τους δύο γιατρούς. Μικρή, ελάχιστη...
Κάτι πολύ σάπιο υπάρχει στη σημερινή ελληνική κοινωνία. Ανεξαρτήτως ιδεολογιών και πολιτικών φρονημάτων. Κάτι πολύ σάπιο λες κι ένας αόρατος πόλεμος λαμβάνει χώρα σε καθημερινή βάση δίπλα μας, γύρω μας, μέσα μας. Η ψυχή μας παλεύει για να βγει στο φως κι ο Σατανάς, που η μεγαλύτερη νίκη του είναι ότι μας έχει πείσει ότι δεν υπάρχει, τραβάει συνέχεια και παρασέρνει τη ψυχή μας στον πάτο του βυθού αλυσοδεμένη και δέσμια των παθών μας, των ενστίκτων μας, των ιδεοληψιών μας.
Λυπάμαι πολύ. Ωστόσο, η λύπη δεν φτάνει, δεν αρκεί για να γίνει ο κόσμος καλύτερος. Χρειάζεται ανάταση. Παιδεία, μόρφωση, καλλιέργεια κι άλλα πολλά, περισσότερα.
Με όλα αυτά τα θλιβερά και τραγικά που σημειώθηκαν στο Γενικό Κρατικό Νικαίας, ο Σατανάς έχει κάθε λόγο να χαίρεται. Μαζί του και το σάπιο κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας. Ζητούνται αληθινοί γιατροί, πιστοί στον όρκο του Ιπποκράτη και όχι στο σφυροδρέπανο για να αποκόψουν το κομμάτι αυτό, για να σπάσει το απόστημα και να επέλθει ίαση.
Όσον αφορά στην εικόνα του πατέρα μου, θα συνεχίσει να υπάρχει μέσα μου και να μου δείχνει τον δρόμο.
Για το φως...
Για την αλήθεια...
Για τον άνθρωπο...
............................................................
Τρύφωνας Παπαλεωνίδας
.............................................................
....................................
Όρκος του Ιπποκράτη
Ὄμνυμι Ἀπόλλωνα ἰητρὸν, καὶ Ἀσκληπιὸν, καὶ Ὑγείαν, καὶ Πανάκειαν, καὶ θεοὺς πάντας τε καὶ πάσας, ἵστορας ποιεύμενος, ἐπιτελέα ποιήσειν κατὰ δύναμιν καὶ κρίσιν ἐμὴν ὅρκον τόνδε καὶ ξυγγραφὴν τήνδε.
Ἡγήσασθαι μὲν τὸν διδάξαντά με τὴν τέχνην ταύτην ἴσα γενέτῃσιν ἐμοῖσι, καὶ βίου κοινώσασθαι, καὶ χρεῶν χρηίζοντι μετάδοσιν ποιήσασθαι, καὶ γένος τὸ ἐξ ωὐτέου ἀδελφοῖς ἴσον ἐπικρινέειν ἄῤῥεσι, καὶ διδάξειν τὴν τέχνην ταύτην, ἢν χρηίζωσι μανθάνειν, ἄνευ μισθοῦ καὶ ξυγγραφῆς, παραγγελίης τε καὶ ἀκροήσιος καὶ τῆς λοιπῆς ἁπάσης μαθήσιος μετάδοσιν ποιήσασθαι υἱοῖσί τε ἐμοῖσι, καὶ τοῖσι τοῦ ἐμὲ διδάξαντος, καὶ μαθηταῖσι συγγεγραμμένοισί τε καὶ ὡρκισμένοις νόμῳ ἰητρικῷ, ἄλλῳ δὲ οὐδενί.
Διαιτήμασί τε χρήσομαι ἐπ' ὠφελείῃ καμνόντων κατὰ δύναμιν καὶ κρίσιν ἐμὴν, ἐπὶ δηλήσει δὲ καὶ ἀδικίῃ εἴρξειν.
Οὐ δώσω δὲ οὐδὲ φάρμακον οὐδενὶ αἰτηθεὶς θανάσιμον, οὐδὲ ὑφηγήσομαι ξυμβουλίην τοιήνδε. Ὁμοίως δὲ οὐδὲ γυναικὶ πεσσὸν φθόριον δώσω. Ἁγνῶς δὲ καὶ ὁσίως διατηρήσω βίον τὸν ἐμὸν καὶ τέχνην τὴν ἐμήν.
Οὐ τεμέω δὲ οὐδὲ μὴν λιθιῶντας, ἐκχωρήσω δὲ ἐργάτῃσιν ἀνδράσι πρήξιος τῆσδε.
Ἐς οἰκίας δὲ ὁκόσας ἂν ἐσίω, ἐσελεύσομαι ἐπ' ὠφελείῃ καμνόντων, ἐκτὸς ἐὼν πάσης ἀδικίης ἑκουσίης καὶ φθορίης, τῆς τε ἄλλης καὶ ἀφροδισίων ἔργων ἐπί τε γυναικείων σωμάτων καὶ ἀνδρῴων, ἐλευθέρων τε καὶ δούλων.
Ἃ δ' ἂν ἐν θεραπείῃ ἢ ἴδω, ἢ ἀκούσω, ἢ καὶ ἄνευ θεραπηίης κατὰ βίον ἀνθρώπων, ἃ μὴ χρή ποτε ἐκλαλέεσθαι ἔξω, σιγήσομαι, ἄῤῥητα ἡγεύμενος εἶναι τὰ τοιαῦτα.
Ὅρκον μὲν οὖν μοι τόνδε ἐπιτελέα ποιέοντι, καὶ μὴ ξυγχέοντι, εἴη ἐπαύρασθαι καὶ βίου καὶ τέχνης δοξαζομένῳ παρὰ πᾶσιν ἀνθρώποις ἐς τὸν αἰεὶ χρόνον. παραβαίνοντι δὲ καὶ ἐπιορκοῦντι, τἀναντία τουτέων.
..................................
Ορκίζομαι στο θεό Απόλλωνα τον ιατρό και στο θεό Ασκληπιό και στην Υγεία και στην Πανάκεια και επικαλούμενος τη μαρτυρία όλων των θεών ότι θα εκτελέσω κατά τη δύναμη και την κρίση μου τον όρκο αυτόν και τη συμφωνία αυτή.
Να θεωρώ τον διδάσκαλό μου της ιατρικής τέχνης ίσο με τους γονείς μου και την κοινωνό του βίου μου. Και όταν χρειάζεται χρήματα να μοιράζομαι μαζί του τα δικά μου. Να θεωρώ την οικογένειά του αδέλφια μου και να τους διδάσκω αυτήν την τέχνη αν θέλουν να την μάθουν χωρίς δίδακτρα ή άλλη συμφωνία.
Να μεταδίδω τους κανόνες ηθικής, την προφορική διδασκαλία και όλες τις άλλες ιατρικές γνώσεις στους γιους μου, στους γιους του δασκάλου μου και στους εγγεγραμμένους μαθητές που πήραν τον ιατρικό όρκο, αλλά σε κανέναν άλλο.
Θα χρησιμοποιώ τη θεραπεία για να βοηθήσω τους ασθενείς κατά τη δύναμη και την κρίση μου, αλλά ποτέ για να βλάψω ή να αδικήσω. Ούτε θα δίνω θανατηφόρο φάρμακο σε κάποιον που θα μου το ζητήσει, ούτε θα του κάνω μια τέτοια υπόδειξη.
Παρομοίως, δεν θα εμπιστευτώ σε έγκυο μέσο που προκαλεί έκτρωση. Θα διατηρώ αγνή και άσπιλη και τη ζωή και την τέχνη μου. Δεν θα χρησιμοποιώ νυστέρι ούτε σε αυτούς που πάσχουν από λιθίαση, αλλά θα παραχωρώ την εργασία αυτή στους ειδικούς της τέχνης.
Σε όσα σπίτια πηγαίνω, θα μπαίνω για να βοηθήσω τους ασθενείς και θα απέχω από οποιαδήποτε εσκεμμένη βλάβη και φθορά, και ιδίως από γενετήσιες πράξεις με άνδρες και γυναίκες, ελεύθερους και δούλους. Και όσα τυχόν βλέπω ή ακούω κατά τη διάρκεια της θεραπείας ή και πέρα από τις επαγγελματικές μου ασχολίες στην καθημερινή μου ζωή, αυτά που δεν πρέπει να μαθευτούν παραέξω δεν θα τα κοινοποιώ, θεωρώντας τα θέματα αυτά μυστικά.
Αν τηρώ τον όρκο αυτό και δεν τον παραβώ, ας χαίρω πάντοτε υπολήψεως ανάμεσα στους ανθρώπους για τη ζωή και για την τέχνη μου. Αν όμως τον παραβώ και επιορκήσω, ας πάθω τα αντίθετα.
ΠΗΓΗ
